ماه محرّم، ماه حماسه و ماتم

ماه محرّم، ماه غم و اندوه اهل بيت(عليهم السلام) و شيعيان آنهاست و ماه شهادت و يادآورى دلاورى ها و شجاعت ها و ايثارهاى سيّدالشّهدا امام حسين(عليه السلام) و ياران باوفاى او در كربلاست; در حديثى از امام على بن موسى الرّضا(عليهما السلام) آمده است كه فرمود: «هنگامى كه ماه محرّم فرا مى رسيد، كسى پدرم را خندان نمى ديد و همواره محزون و غمگين بود،تا روز دهم يعنى روز عاشورا; آن روز روزِ مصيبت و حزن و اندوه و گريه پدرم بود و مى فرمود: امروز روزى است كه حسين(عليه السلام) شهيد شده است».(1)
سزاوار است همه ارادتمندان اهل بيت(عليهم السلام) با تشكيل مجالس سوگوارى، هرچه باشكوهتر در تعظيم اين شعائر بكوشند، و خطباى گرامى فلسفه شهادت آن بزرگواران و آثار مهمّ آن را براى بقاى اسلام و تشيّع، شرح دهند; مخصوصاً جوانان و نوجوانان خود را با اين مراسم آشنا كنند و در انجام اين مراسم از آنچه كه مايه وهن مذهب در نظر دوست و دشمن مى شود، جدّاً بپرهيزند، و توجّه داشته باشند كه عاشورا و مراسم حسينى است كه اسلام را زنده نگه داشته است، و هر سال خون تازه اى در عروق اسلام جارى مى سازد، و تا مراسم حسينى، پرشور و پرشكوه برپاست، آسيبى به اسلام نخواهد رسيد.
....................................................................................................
1. امالى صدوق، صفحه 128، حديث 2.

ضجه ملائكه و پيامبران و فاطمه اطهر براى امام حسين عليه السلام‏

1- مؤلف گويد: خبر ابن شبيب را در باب ثواب گريه براى امام حسين عليه السلام نگاشتيم.

2- در كتاب: امالى از امام جعفر صادق عليه السلام روايت ميكند كه فرمود: تعداد چهار هزار ملك بزمين هبوط كردند تا در ركاب حسين بن على عليهما السلام قتال كنند ولى چون آن حضرت اجازه قتال به آنان نداد لذا ايشان مراجعت كردند و هنگامى بزمين هبوط نمودند كه امام حسين شهيد شده بود. آنان در حالى كه غبار آلوده‏اند تا روز قيامت نزد قبر امام حسين گريه ميكنند و نام رئيس ايشان منصور است. 3- در كتاب: امالى شيخ از امام جعفر صادق عليه السلام روايت ميكند كه فرمود:

عذاب دنيوى قاتلين امام حسين عليه السلام‏

1- در كتاب: مناقب مينويسد: روايت شده كه امام حسين عليه السلام بعمر بن سعد فرمود: از جمله موضوعاتى كه چشم من به آن روشن مى‏شود اين است كه تو بعد از من جز اندكى از گندم عراق نخواهى خورد. عمر از باب تمسخر گفت: يا ابا- عبد اللَّه اگر گندم نباشد جو خواهد بود. ولى قضيه از همان قرار شد كه امام حسين فرموده بود: زيرا عمر بن سعد به شهر رى نرسيد و مختار او را كشت. سفيان بن عيينه از جده خود نقل ميكند كه گفت: مردى كه در موقع قتل امام حسين حاضر بود مقدارى: ورس (گياهى است شبيه بزعفران كه در كشور يمن ميرويد) همراه خود داشت. ورسى كه همراه داشت بخون تبديل شد. من آن گياه را در روز قتل امام حسين ديدم كه گويا: آتش در ميان آن بود. محمّد بن حكم از مادر خود نقل ميكند كه گفت: مردم در روز عاشورا مقدارى ورس از لشكرگاه امام حسين بتاراج بردند. هيچ زنى آن ورس را استعمال نمى‏كرد مگر اينكه دچار برص يعنى لك و پيسى بدن ميشد. ابن عيينه ميگويد: من دو نفر مرد از قاتلين امام حسين را درك نمودم اما يكى از آنان: فإنه طال ذكره حتى كان يلفه. و في رواية كان يحمله على عاتقه.